0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

★ ภาษาภูเก็ต คำจีนคำไทยภูเก็ต ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
ตามมา ทำไม
โพสโดย : @ pk
กระทู้: 365
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 15 : Exp 47
ประกาศเมื่อ:13 พ.ย. 2009, 11:34 น.
 ภาษาใต้เป็นภาษาที่เป็นเอกลักษณ์ของคนใต้ โดยภาษาใต้แต่ละจังหวัดก็มีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป จังหวัดภูเก็ตเป็นจังหวัดหนึ่งที่มีภาษาเป็นเอกลักษณ์ของคนภูเก็ต โดยภาษาถิ่นของภูเก็ตได้รับอิทธิพลจากภาษาจีนฮกเกี้ยนมาก เพราะคนภูเก็ตส่วนมากจะมาจากจีนฮกเกี้ยน ประเพณี วัฒนธรรม ภาษา ของคนภูเก็ตจึงจะออกไปทางจีนฮกเกี้ยนเป็นส่วนใหญ่

คำเรียกชื่อ

ก๊อ -พี่สาวหรือน้องสาวฝ่ายพ่อ
ก่องจ้อ -ทวด
ก้อง ปู่,ตา -เป็นคำที่เรียกทั่วไป แต่ถ้าต้องการอธิบายเพื่อชี้ชัดว่าเป็น ปู่ ใช้คำว่า" หลายก้อง" และ ตาใช้ว่า"หวั่นก้อง
กะชาย -ผู้ชาย
กะหญิง -ผู้หญิง
กะลา -แขกอินเดียขายผ้า
กิ่ม -ป้าสะใภ้ น้าสะใภ้
กิ่มโป๋ -ภรรยาของน้องชาย
ฉัน่ -พี่ชายหรือน้องชายฝ่ายแม่
โก๊ -พี่ชาย
จ้อ -ทวด
จ่าบ้อ -ผู้หญิง
จ่าป้อ -ผู้ชาย
จิ้มโป๋ -ภรรยาของน้องชายปู่
จิ้ม -อาสะใภ้ บางครั้งใช้เรียกแทนคำว่า แม่
เจก -อา น้องชายฝ่ายพี่
เจกก้อง -น้องชายของปู่
ตัวกิ่ม -ป้าสะใภ้คนโตฝ่ายแม่
ตัวฉัน่ -ลุงคนโต้ฝ่ายแม่
ตัวโก้ -พี่ชายคนโต
ตัวจี้ -พี่สาวคนโต
ตัวแปะ -พี่ชายคนโตของพ่อ
ตัวอี๋ -พี่สาวคนโตของแม่
ตัวอึ้ม -ป้าสะใภ้คนโต้ฝ่ายพ่อ
ถ่าวเก้ -เศรษฐี ผู้มั่งคั่ง นายห้าง
ถ่าวเก้-เหนียว ภรรยาเศรษฐี
โส้ -พี่สะใภ้
หยี่โก้ -พี่ชายคนที่สอง
แปะ -พี่ชายของพ่อ หรือใช้เรียกคนสูงอายุ 
อาโป๋ -หญิงแก่
อาหม้า -ย่าหรือยาย
อาอี๋ -น้าสาว
อึ้ม -ป้าสะใภ้
เตี่ยว -น้าเขย ถ้าต้องการบอกลำดับที่ ให้เติมคำบอกลำดับที่ หน้าคำว่าเตี่ยว เช่น น้าเขยคนที่หนึ่งเรียก ตัวเตี่ยว คนที่สองเรียกหยี่เตี่ยว

ของกิน

ก้งฉ่าย-- ผักกาดดองเค็ม
ก้องถึง --ขนมตุ๊บตั้บ
กะเปก --หน่อไม้น้ำ
กะหรี่ไหมขวัญ-- อาหารชนิดหนึ่งใช้เส้นหมี่ขาวราดแกง
กั่นโต๊ง(ก่านโต้ง)-- ขนมหวานชนิดหนึ่งทำจากเมล็ดพืชมีลักษณะคล้ายลูกเดือยมีสีเหลืองอ่อน
เม็ดกั่วจี้ --เมล็ดแตงโม
กาลอจี้ --ขนมชนิดหนึ่งทำด้วยแป้งข้าวเหนียวทอดไฟอ่อนๆ เวลารับประทานคลุกกับงาผสมน้ำตาลทรายขาว
กาหยี่ --เม็ดมะม่วงหิมพานต์
กี่จ่าง --ขนมจ้าง
กิ่นฉ่าย-- ขึ้นฉ่าย
กุ่นเฉียง --ไส้กรอก
เกลือเคย --น้ำปลาหวาน
เกียดฮองเตี๋ยว-- ขนมโก๋อ่อน
เกี่ยมโก้ย --ขนมถ้วยตะไลเค็ม ทำด้วยแป้งข้าวเจ้าโรยหน้าด้วยหอมเจียวกุ้งแห้งบดเป็นฝอย มีน้ำจิ่มราดหน้า 
เกี่ยมฉ่าย --ผัดกาดดอง
เกี่ยมเปี้ย --ขนมปังกรอบเค็ม
เกี่ยมโบ๋ย --บ๊วยเค็ม
กิ้ดเหล้ง --ไอศกรีม (เก็ดเหล้ง,เกียดเหล้ง)
กิ้ดเหล้งเตี๋ยว-- ไอศกรีมแท่ง
เกี่ยมหู --ปลาเค็ม
เกี้ยน --แฮ่กึ้น
เกี้ยนผ้าง-- หอมเจียว กระเทียมเจียว
โก่ซุ้ย --ขนมถ้วยทำด้วยน้ำตาลทรายแดงรับประทานกับมะพร้าวขูด
โก่ต้าว(โอ่ต้าว)-- หอยนางรมชนิดเล็ก ทอดกับแป้งข้าวเจ้าใส่เผือกและไข่
โก่ปี้ --กาแฟ, กาแฟร้อนใส่นม
โก่ปี้สึ้ง-- กาแฟเย็น
โก่ปี้หงู่เล้ง-- กาแฟใส่นม
โก่ปี่อ้อช้าม --กาแฟดำร้อนผสมกับชาดำร้อน โดยมีสัดส่วนของกาแฟมากกว่าชา
โก่ปี่อ้อสึ้ง --โอเลี้ยง
โก่เหล่ฉ่าย(โก่เหล,กุเหล)-- กระหล่ำ
โก้ยตาล้าม --ขนมตะโก้ใบเตย
ข้าวขั้ว --ข้าวผัด
คง --ข้าวโพด
คอกั้ว(คอโก้ย)-- มะระ
จำดะ --จำปาดะ
จิ้วเฉ้ง (ฉิ้วเฉ้ง)-- ซี้อิ้วขาว
จี้โจ้ --ขนมทอดไส้ถั่วเขียวและถั่วลิสง
เจียะโก้ย(เชียะโก้ย)-- ปาท่องโก๋
ฉ่อ(น่ามฉ่อ) --น้ำจิ้ม
ฉ้ายซิ้ม --ผักกวางตุ้ง
ฉ้ายถาว --หัวผักกาด
ฉ้ายโบ้ย --อาหารที่ปรุงจากอาหารที่เหลือหลายชนิดมาต้มรวมกันประเภทเดียวกับ จับฉ่าย
โชน --ต้นคูน
ช้วนน่า --ต้นกระเทียม
ซิโกถึ้ง --ขนมหวานคล้ายเต้าทึง ประกอบด้วยเครื่องปรง 4 อย่าง คือ ถั่วลิสงต้ม ลูกเดือยต้ม มันต้ม 
ซี่เช็กฉ่าย --อาหารกระป๋องชนิดหนึ่ง เป็นผักดองเค็มหลายชนิดรวมกันใช้รับประทานกับข้าวต้ม
เซวโบ๋ย (เซียวโบ๋ย) --ขนมจีบ
ดังข้าว --ข้าวตัง
ต่งฉ่าย --ตั้งฉ่าย
ต่งฉิ่วเปี้ย --ขนมเปี้ยะในเทศกาลไหว้พระจันทร์
ตั่งหู้น --วุ้นเส้น
ต่าวกั้ว --เต้าหู้เหลืองชนิดแข็งใช้ทอดหรือผัด
ต่าวกั้วจี่ --เต้าหู้เหลืองยัดไส้ทอด
ต่าวจู้(ต่าวหยู้) --เต้าหู้ยี้
ต่าวเจี่ยว --เต้าเจี้ยว
ต่าวซ้อ --ขนมเปียะไส้ถั่วมีทั้งรสหวานและรสเค็ม ปัจจุบันมีไส้ไข่เค็มด้วย
ต่าวทึ้ง --ถั่วต้มน้ำตาล มักใช้ถั่วดำหรือถั่วแดง
ต่าวหู่ --เต้าหู่ขาวชนิดอ่อนใช้ทำแกงจืด
ต่าวเหง(ต่าวแหง) --ถั่งงอก
ตี๊คง --ข้าวโพดอ่อน
ตู่ต่อ-- กระเพาะหมู
เต่เหลี่ยว --ขนมไหว้เจ้า มีหลายชนิดรวมกัน เช่น ขนมจันอับ ขนมก้านบัวน้ำตาลกรวด
เต็กอ้ากี้ (เต็กก้ากี้)-- ฟองเต้าหู้
ถั่วย่อแย้ --ถั่วแดง
ถั่วใต้ดิน-- ถั่วลิสง
ท่อนใต้ --ขนมชนิดหนึ่งทำจากแป้งข้าวเหนียว ผสมกะทิ น้ำตาลห่อด้วยใบตองแล้วนำมานึ่ง
น้ำชุบ --น้ำพริก
น้ำชุบเยาะ --น้ำพริกตำด้วยครกใช้กุ้งแห้งหรือปลาฉิ้งฉ้าง
น้ำชุบหยำ --น้ำพริกขยำด้วยมือใช้กุ้งสดตัวเล็กหรือปลาฉิ้งฉ้าง
น้ำผึง --น้ำตาลทราย
บ๊ะฉันด --กระดูกหมู
บ๊ะฉันดเต๋ --กระดูกหมูต้มเครื่องยาจีน
บ๊ะจ่าง --ขนมจ้างไส้หมู
บ๊ะอิ่วโผะ-- กากหมูที่เหลือจากการเจียวเอาน้ำมันออกแล้ว (แคบหมู)
บ่าสี่ฉัน้ --ละมุด
บี่เจ้ง(หมี่เจ้ง) --ผงชูรส
บี๊โก่หมอย-- ข้าวเหนียวดำต้ม เวลารับประทานราดน้ำกะทิ
บี๋ถ่ายบาก --ขนมลอดช่องเส้นยาวๆเหมือนเส้นขนมจีนเส้นสีแดงกับขาวใส่น้ำเชื่อมไม่ใส่กะทิ
บี้พ้าง-- ขนมข้าวพองมีรสหวาน
บี้หู้น (หมี่หู้น) --เส้นหมี่ที่ทำจากแป้งข้าวเจ้า
ปลาฉิ้งฉ้าง --ปลาไส้ตัน
ปลาถ้ำ --ปลากระป๋อง
ปลีกกล้วย --หัวปลี
ป่าวล้าง --ขนมที่ทำด้วยข้าวเหนียวนึ่งใส่ไส้มะพร้าว กุ้ง พริกไทย ห่อด้วยใบตองเป็นรูปยาวจีบหัวท้ายด้วยไม้กลัดแล้วนำไปปิ้ง
แป้งหวาน --ผงชูรส
โปะเปี้ย --ปอเปี้ยะ
ยิ่วหูว-- ปลาหมึก
ล้อบะ (โล้บะ) --หัวหมูและเครื่องในหมูพะโล้ทานกันน้ำจิ้ม
ลูกแหว่ง-- มะเขือพวง
วุ้นดำ --เฉาก๊วย
ส้มเก็ดหลา-- ส้มชนิดหนึ่งคล้ายมะนาวลูกเล็กและกลิ่นหอมกว่า
ส้มลิ้งติ้ง --ตะลิงปลิง ผลไม้ชนิดหนึ่งคล้ายมะยมลูกยาวคล้ายมะดันรสเปรี้ยว
ส้มควาย --ส้มแขก
สึ้ง --น้ำแข็ง
เส่ล้อง --ชา ชาร้อน
เส่หล่องหงู่เล้งสึ้ง-- ชาเย็น
เส่หล่องอ้อ --ชาดำร้อน
หย่านัด --สับปะรด
หย่าหมูว --ฝรั่ง(ผลไม้)
หัวมันงิ้ว --มันสำปะหลัง
อั่งฉัน้ --ขนมเต่าสีแดงไส้ถั่วเขียว มีหลายขนาด ถ้าขนาดใหญ่ไม่มีไส้ใช้ไหวในงาน ป่ายปั้ว
อาโป้ง-- ขนมชนิดหนึ่ง ทอดโดยหยอดแป้งลงในกระทะแล้วตะแคงกระทะให้แป้งกระจายเป็นวงกลมแล้วใช้ฝาปิดไว้สักครู่หนึ่งเมื่อสุกก็พับขอบวงกลมทั้งสองข้างเข้าหากันเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า
โอ้เอ๋ว --ขนมหวานคล้ายวุ้นขาว ทำจากกล้วยน้ำวาผสมกับเมล็ดพืชชนิดหนึ่งเป็นเมล็ดเล็กๆสีขาวเอามาแช่ให้พองแล้วใช้ผ้าขาวกรอง เวลารับประทานราดด้วยน้ำเชื่อมและน้ำแข็งใส

ของใช้

กิ่มหลอ --ที่เผากระดาษทอง
กุหนี (มูวหนี) --กระสอบป่าน กระสอบข้าวสาร 
กุ๋บ --กล่องกระดาษ
เกี๊ยะ --รองเท้าไม้
เกือกแตะ --รองเท้าลาก
เกือกหยี่ปุ้น --รองเท้าฟองน้ำ
เข้ง --เข่ง
เขียม --คีม
เขี้ยน --ตะขอ กลอนประตู หน้าต่าง เช่น เขี้ยนตู-กลอนประตู
โคม --กะละมัง
จ่วนเต้ง --ตะปูเกลียว
จ่วนป๋าย --ไขควง
จุ้ยก้าว --คูน้ำ,ท่อระบายน้ำ
จุ้ยแจ้ --บ่อน้ำ
จุ้ยตี๋ ---อ่างคอนกรีตใช้สำหรับเก็บน้ำหรืออาบน้ำ
จุ้ยมั้ว --ผ้าขาวม้า
ฉิ่มแจ้ ---บริเวณชานบ่อน้ำในบ้าน ใช้เป็นลานชักล้าง เช่น ซักผ้า ล้างจาน
ฉุดขุ่ย --ท่อไอเสียรถ
ผ้าต่อล้า-- ผ้าเช็ดตัว
ถัวะ ---ลิ้นชัก
ถาง --ถัง
ถู้งพู้น --ถังเก็บเศษอาหาร
เถ่อี้(อี้เท้) เ--ก้าอี้นั้งนอนเล่น,เก้าอี้เอนนอน
นมหนู ---ไส้ไก่รถจักรยาน
บั้งขู(ปั้งขู) ---ม้านั้งเตี้ยๆ
ป้ออี้ --เตียงผ้าใบ
ป๋าน --กาน้ำ
ปุ้นต้าว --ที่โกยขยะ
ผ้าชุบ --ผ้าขาวม้า
โผล้ --กระป๋อง
ไฟแกบ --ไฟฉาย
ม้วนยา --บุหรี่
ไม้ง่าม --หนังสติ๊ก
แย็ก --แม่แรง
ลั้กตูว --กลอนประตู สลักประตู
ลังสึง --ภาชนะสำหรับนึ่งของมีฝาคล้ายฝาชี
เล้งถาว --หัวนมยางของเด็ก
หม่อหยอง --ไหมพรม
หล่าวเต้ง --ชั้นบนของบ้าน
หลู้ด-- ลิปสติก
หัวเกียง --หลอดไฟ ดวงไฟ
หู ---กระดาษยันต์หรือผ้ายันต์ของจีน
เหล็กโคน-- ตะปู
อั้วจ๋าน --ปิ่นโต
อูดต้าว --เตารีด
ฮองหลอ--- อั้งโล่
เก่หม่อเฉ้ง ---ไม้กวาดขนไก่

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11 มี.ค. 2010, 23:53 น. โดย โอ้ลัลล๊า ต้นตาล »

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
ตามมา ทำไม
โพสโดย : @ pk
กระทู้: 365
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 15 : Exp 47
1 ประกาศเมื่อ:13 พ.ย. 2009, 11:37 น.
ภูมิหลังคำยืม[/size]

สำเนียงบอกภาษา กิริยาบอกตระกูล ภาษาท้องถิ่นเป็นปัจจัยพื้นฐานที่สำคัญในการศึกษาวิจัยเชิงอนุรักษ์วัฒนธรรม และพัฒนาเผยแผ่ เพื่อประโยชน์ต่ออนุชนรุ่นหลังต่อไป


วัฒนธรรมภาษาไทยถิ่นภูเก็ตมีหลายหลากมากคำ บ้างเกิดจากวัฒนธรรมภาษาอื่นอันเป็นมรดกภาษาของกลุ่มชนนั้น ๆ แต่ละกลุ่มนิยมใช้คำยืมจากภาษาอื่น ซึ่งอาจเป็นคำยืมโดยตรงจากภาษานั้นหรือคำยืมมาจากภาษาอื่นอีกทอดหนึ่ง


นับตั้งแต่สมัยกรุงธนบุรี จนถึงต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ มีชาวจีนอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในภาคใต้เป็นจำนวนมาก ทั้งบริเวณฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก จึงเป็นเหตุให้คำภาษาจีนและวัฒนธรรมอื่น ๆ ของจีนเข้ามาปะปนในภาคใต้


ชาวจีนได้อพยพเข้ามาในจังหวัดภูเก็ต ประกอบอาชีพค้าขายและทำเหมืองแร่ ชาวจีนเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นชาวจีนฮกเกี้ยน รองลงมาก็เป็นชาวจีนแต้จิ๋ว แคะ กวางตุ้ง ไหหลำ ในส่วนของภาษาจีนถือได้ว่า ภาษาจีนฮกเกี้ยนเป็นภาษาสำคัญที่ใช้มากกว่าภาษาจีนท้องถิ่นอื่น
ชาวจีนฮกเกี้ยนที่อพยพเข้ามาในจังหวัดภูเก็ต ส่วนใหญ่มักอาศัยอยู่ในประเทศมาเลเซียมาก่อน และได้รับเอาวัฒนธรรมทางภาษาที่หลายหลากมาเผยแผ่ในจังหวัดภูเก็ต เช่น ภาษามลายู ภาษาอังกฤษ และมีภาษาอื่นปนอยู่ด้วย


โรงเรียนสอนภาษาจีนในจังหวัดภูเก็ต ครูสอนให้อ่านออกเสียงภาษาจีนกลาง(แมนดาริน) คำแปลเป็นภาษาจีนฮกเกี้ยน หรือควบด้วยภาษาไทยกลาง(ภาษาถิ่นกรุงเทพฯ) ตามแต่ภูมิความรู้ของครูผู้สอน  เมื่อคนจีนต่างภาษาถิ่นกำเนิดสนทนากันมักใช้ภาษาจีนฮกเกี้ยนเป็นสื่อกลาง ยกเว้นคนจีนในกลุ่มภาษาท้องถิ่นกำเนิดเดียวกัน จึงใช้ภาษาท้องถิ่นกำเนิดของตนเอง


นักเรียนที่ผ่านการศึกษาจากโรงเรียนสอนภาษาจีน จึงสามารถเรียนรู้ได้หลายภาษา นำไปประยุกต์ใช้ในงานอาชีพได้ คือ ภาษาไทยกลาง ภาษาไทยถิ่นภาคใต้ ภาษาอังกฤษ ภาษาจีนกลาง ภาษาจีนฮกเกี้ยนและภาษาจีนถิ่นกำเนิดบรรพชน แต่ถ้าบิดามารดาต่างกันในภาษาถิ่นกำเนิด บุตรธิดาก็จะได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งภาษา เช่น บิดามารดามีภาษาจีนถิ่นกำเนิดเป็นภาษาจีนแคะกับภาษาจีนกวางตุ้ง เป็นต้น
ในอดีตคำภาษาไทยถิ่นภูเก็ตที่เป็นคำยืมภาษาจีน มีคำศัพท์และสำเนียงจีนฮกเกี้ยนปนอยู่เกือบทุกประโยค ทั้งผู้พูดภายในและนอกชุมชนชาวจีน


คำศัพท์ในภาษาจีนถิ่นเดิมที่ชาวจีนฮกเกี้ยนใช้พูดกันนั้นย่อมชัดเจนดี แต่ก็อาจเปล่งเสียงเพี้ยนไปบ้าง เมื่อประกอบเป็นคำภาษาถิ่นไทยใต้ เนื่องจากท้องถิ่นกำเนิดเดิมในมณฑลฮกเกี้ยนมีอาณาเขตกว้างขวางมาก ภาษาถิ่นฮกเกี้ยนจึงแตกต่างไปในแต่ละอำเภอ เช่น คำว่า  หมู อาจออกเสียงเป็น ตู ตี หรือ ตือ  หรือคำว่าปลาหากออกเสียงแล้วอาจเป็นคำแสลงหูในภาษาไทย เป็นต้น


ชาวจีนฮกเกี้ยนเมื่อเปล่งเสียงคำยืมที่มาจากภาษาอื่น เช่น ภาษามลายู หรือภาษาอังกฤษ เป็นต้น ปรากฏว่าเพี้ยนไปจากภาษาเดิมมาก เนื่องจากชาวจีนฮกเกี้ยนรุ่นก่อน ๆ ที่ไม่ได้เรียนพูดภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษ จะพูดออกเสียงคำควบกล้ำไม่ได้ แม้กระทั่งออกเสียงพยัญชนะไทยบางตัวก็ไม่ได้ เช่น ด-เด็ก หรือ ร-เรือ เสียงที่เปล่งออกมาเป็น ล-ลิง เป็นต้น


ด้วยสำเนียงจีนฮกเกี้ยนที่พูดกันแพร่หลายในประเทศมาเลเซีย ซึ่งเพี้ยนไปจากภาษาเดิม ต่อมาคำศัพท์เหล่านั้นได้แพร่หลายกลายมาเป็นคำภาษาถิ่นภูเก็ต


ภาษาถิ่นภูเก็ตจึงเป็นภาษาถิ่นไทยใต้ที่มีเอกลักษณ์โดยเฉพาะซึ่งไม่เหมือนใครมีและไม่มีใครเหมือน.

 
คำยืมภาษาจีนฮกเกี้ยน

ภาษาไทยถิ่นใต้เป็นวัฒนธรรมประจำท้องถิ่น ภูมิสัณฐานภาคใต้กำเนิดรากฐานแห่งความดี ความงาม ความเป็นระเบียบเรียบร้อย และความเหมาะสม เป็นสื่อกลางแสดงความคิดเห็นภูมิธรรมจากใจ ภาษาท้องถิ่นที่ยอมรับของสังคมทั่วไป มีการสืบทอดต่อกันมา ซึ่งวัฒนธรรมในวิถีชีวิตของมนุษย์  เป็นสิ่งไม่หยุดนิ่ง มีการเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงและมีกระแสการปรับตัวเองให้เหมาะสมอยู่เสมอ


คำยืมภาษาจีนฮกเกี้ยนที่ใช้ในในภาษาไทยถิ่นภูเก็ตมีอยู่มากมาย ณ ที่นี้ขอนำเสนอภาษาไทยถิ่นภูเก็ตบางส่วนที่เป็นคำยืมภาษาจีนฮกเกี้ยน ซึ่งยืมมาจากคำศัพท์ภาษาอื่นอีกทอดหนึ่ง คือคำศัพท์ที่มาจากภาษามลายู หรือภาษาอังกฤษ เป็นต้น


คำศัพท์เหล่านั้น อาจจำแนกได้เป็น ๒ กลุ่มใหญ่ ๆ ดังนี้ คือ กลุ่มคำศัพท์ที่นิยมแพร่หลายเป็นภาษาถิ่นภูเก็ต  และกลุ่มคำศัพท์ที่ไม่ค่อยแพร่หลายมากนัก ดังต่อไปนี้
กลุ่มคำศัพท์ที่นิยมแพร่หลายมาก

กลุ่มคำยืมภาษามลายู  เช่น
คำมลายู คำถิ่นใต้ ความหมาย
Janji      ชันชี        สัญญา,นัดหมาย
Bawang   บาหวั้ง       หัวหอมใหญ่,
Nanas    หย่านัด       สับปะรด
Kepek           ก่าเป๊ะ(เป๊ะ)   ภาชนะตักน้ำจากบ่อ
               ฯ ล ฯ

กลุ่มคำยืมภาษาอังกฤษสำเนียงจีนฮกเกี้ยน เช่น
คำอังกฤษ  คำถิ่นใต้      ความหมาย
Try        ตาหล้าย      ทดลองดู,ทดสอบดู
Spanner  สี่ปันหน้า          กุญแจปากตายหรือกุญแจเลื่อน
Cheroot  จูลูด           บุหรี่มวนโตมวน
ด้วยใบพืช คล้าย
ซิก้าร์
Opium        อาเผี่ยน    ฝิ่น
Survey       เสะ ๆ       เตร่ตระเวนไปรอบ ๆ
Texi         เต๊กซี่      รถสามล้อรับจ้าง
Motor car   มอตอก้า    รถยนต์
Lorry        ล้อหลี้      รถบรรทุก
Commission กำเซียน    ค่านายหน้า
Coffee       โกปี        กาแฟ
Godown   หงู่ลั้ง,โก่ลั้ง  กุดัง,โกดัง
               ฯ ล ฯ

กลุ่มคำยืมภาษามลายูสำเนียงจีนฮกเกี้ยน เช่น
คำมลายู คำถิ่นใต้  ความหมาย
Tolong,  โต่หลง,  ขอความกรุณา,
Tulong            โต้หลง             สงเคราะห์,ช่วย
Tabek     ตาเบ๊ะ         วันทยาหัตถ์
Pasar         บ่านซ้าน        ตลาดสด
Dobi           โลบี           ร้านซักรีด
Lelong      เหล่ล้อง        เลหลัง
Kopi           โกปี           กาแฟ
KuehTalam โก้ยตาลาม  ตะโก้ใบเตย  หรือขนมถาด
Sutong    เซ็วตง         ปลาหมึก
Roti           โหล่ตี          ขนมปัง
Sambal,(Sambar) ส่ำบ่าย         น้ำพริกสูตรมลายู
Ceylon     เส่ล้อง,     ชาฝรั่ง,ชาซีลอน,
               เส่ล้องเต๋      หรือชาลังกา
Tepong   อ่าโป๊ง             ขนมชนิดหนึ่ง,หรือกระโปรงทอง
Rokok        โหล่โก๊ะ   ยาสูบมวนด้วยใบจาก
Sabun       ซาบุ๋น          สบู่
Tongkat   ตงกัต          ไม้เท้า
KainTuala ต่อล้า         ผ้าเช็ดตัว
Guni           หงู่หนี้          กระสอบป่าน
Saksi      ซักสี่,เซกสี่  สักขี,พยาน (ส.สากษี, ป.สักขี)
Bintang      ปินตั้ง          ดาว,เหรียญตรา
Potong  โปตอง           ขับรถแซงขึ้นหน้า (ตัดหน้าหรือปาดหน้า)
Tumpang  หล่องปัง        โดยสาร(รถ),
Tahan        ตาหั่น          อดทน,ห้าม,กัน,หรือแจ้งให้หยุด
Lelang       เหล่ล้อง    เลหลัง,ขายทอดตลาด
Kuli           กู่หลี้           กุลี,กรรมกร
Untong      อุนต่อง          โชคดี,,มีกำไร,ร่ำรวย,มั่นคง
Suku           ซูกู้               เสี้ยว,ส่วน ๑ ใน ๔
Bale           บาเหล         เตียงไม้นั่งนอนเล่น
Pakai      ปาเก          กำลังใช้งาน, ของส่วนตัว
               ฯ ล ฯ

กลุ่มคำศัพท์ที่นิยมแพร่หลายน้อย     ได้แก่                       
คำมลายู             จีนฮกเกี้ยน       ความหมาย
Kawin,Kahwen  เกาอิน,เกาหงิน แต่งงาน
Kaya                ก่าย้า            สังขยาชนิดเหลว (ใช้ทาขนมปัง)
Kosong            โกซ้ง            น้ำแข็งเปล่า
Timun               ตี่บุ่น            แตงกวา,อาจาด
Balachan        บาลาจัน       กะปิ
Pinang             ปิ่นหนาง       หมาก
Asam               อ่าซ้อม         ส้ม
                      อ่าซ้อมโก       มะขามเปียก
Kapok              ก่าปกหมี        นุ่น
Puteh            ปูเต้,เป่าเต๋     ชมพู่น้ำดอกไม้
Nangka         หนั่งกา         ขนุน
Atap               อ่าตับ          ต้นจาก
Barusan         บาลู           เมื่อกี้นี้
Saki               ซากี้           ปุ้งกี๋
Sampah          ซำป่า         ขยะ
Dukun            ลอกุน         แพทย์ปัจจุบัน
Suka              ซูกะ           ชอบ,พอใจ
Sepak            เส่ปัก          เตะ
Agak             อากะ          กะ,ประมาณ
Kawan           ก่าวอวน       เพื่อน,สหาย,แฟน
Kapala           กาปาลา       หัวหน้างาน,ศีรษะ (เทียบ  Head, กบาล)
Tukang         ตู่กัง           ช่าง
Mata            มาต๋า          ตำรวจ
Jamban        เยี้ยมหงาน    ส้วม
Barangkali    บังกาลี         บางที
Patut           บาตุ๊ด           สมควร,เหมาะสม
Pandai         ป่านหล้าย      เก่ง,ฉลาด
Laksa        ลักซา       ขนมจีน
Lotong       หลอกถ้อง     หญิงใจง่าย (คำด่า)
Baba         บ๊าบา         บ้าบ๋า,ชายลูกครึ่ง
Yaya         หย่าย้า            ย่าหยา,หญิงลูกครึ่ง
ฯลฯ

กลุ่มคำยืมภาษาอังกฤษและอื่น ๆ

คำภาษาอื่น   ถิ่นใต้    ความหมาย
Ice-cream      เกี้ยดเหล้ง        ไอศกรีม           
Slide rule       เก้สึ้งเฉ็วะ         ไม้บรรทัดคำนวณ(สไลด์รูล)           
Head            กังถาว           หัวหน้างาน  (เทียบ . กาปาลา) 
Hoist            คีตั่งเก่าอ้า      เครื่องกว้าน,ชักรอก
Latex     หนี่จุ้ย  ยางพาราเหลว
Macaroni      คังซิมหุ้น        มักกะโรนี
Ping-pong      ปิ่งป๊อง           ลูกปิงปอง,
Table Tennis   พะปิ่งป๊อง      กีฬาปิงปอง
Price Current   หั่งเจ๋ง,หั่งเช้ง   ราคาตลาด
Toffee           อั่งหม่อถึง      ทอฟฟี่
P^ao            หมี่เปา           ขนมปัง  (เทียบ โปตุเกส)
ฯ ล ฯ
ลักษณะการใช้คำภาษาถิ่นภูเก็ต


ภาษาจีนสำเนียงชาวจีนฮกเกี้ยน เข้ามามีอิทธิพลต่อภาษาถิ่นภูเก็ตมากที่สุด แต่ก็เป็นเพียงอิทธิพลในระดับคำเท่านั้น กล่าวคือ เป็นการยืมคำแต่อย่างเดียว โดยการแทรกคำแทนคำไทยถิ่นใต้ในประโยค  ไม่ใช่แทนคำทั้งประโยค  หากใช้ภาษาจีนฮกเกี้ยนทั้งประโยค ก็ไม่ใช่ภาษาถิ่นไทยใต้จังหวัดภูเก็ต   แต่เป็นคำจีนที่ใช้เป็นสื่อสนทนาระหว่างคนจีนด้วยกัน


 คำถิ่นภูเก็ตที่แทรกด้วยคำจีนฮกเกี้ยน มีลักษณะการใช้คำประสมในประโยคหลากหลายเป็นภาษาถิ่นภูเก็ตโดยเอกลักษณ์เฉพาะไม่เหมือนภาษาถิ่นไทยจังหวัดอื่น
การสร้างคำประสมและประโยค
การสร้างคำประสม
คำจีนฮกเกี้ยน  คำถิ่นภูเก็ต        คำกรุงเทพฯ
ทิเต็ง            ทิเต็ง,เหล็กโคน    ตะปู                                                         
โฮยฉิด            โฮยฉิด,เหล็กไฟ    ไม้ขีดไฟ                                     
จิ๊มิ๊้โหล             จิ๊มิ๊้โหล,ฝีในท้อง     วัณโรค                                       
ล้อหลี้             ล้อหลี้,รถล้อหลี้     รถบรรทุก                                     
เต็กสี้             เต็กสี้,รถเต็กสี้       รถสามล้อ                                     
โฮเหลี่ยว         ของโฮเหลี่ยว        ของดี                                       
ข้อเต่             เปาข่อ                 กระเป๋ากางเกง                               
หงู่หนี่เต่         ถุงหงู่หนี้             กระสอบป่าน                                   
โต๊ะป่อ          ผ้าโต๊ะป่อ,ผ้าร้าย    ผ้าเช็ดโต๊ะ,ผ้าขี้ริ้ว,                       
เฉ้าหู           ปลาเฉ้าหู          ปลาเล็กปลายน้อย,ปลาเบ็ดเตล็ด                   
ก่อเจี่ยนหู      ปลาก่อจ๊าน         ปลาขายเหมา (ประเมินราคาถูก)       
หยิ่วหู(จีน)        ปลาหยิ่วหู           ปลาหมึก                                     
เซ็วตง(มลายู)    ปลาเซ็วตง         ปลาหมึก                                     
เปี้ยะเต็ง       เกียงเปั้ยะเต็ง    ตะเกียงแขวนข้างฝา                             
กิ่มสั่วหู            ปลากิ่มสั่ว          ปลาสร้อยทอง                                 
                          ฯลฯ

การสร้างประโยค
คำถิ่นภูเก็ต             คำถิ่นใต้            คำกรุงเทพฯ
ข้าวหว้ากินแล้ว    ข้าวฉ้านกินแล้ว   ข้าวฉันกินแล้ว                                     
โกปี้ซึ้งหนึ่งจอก    โกปี้เย็นหนึ่งจอก    กาแฟเย็นหนึ่งแก้ว                                 
พอหว้าไปถึงลงเฉ้าป้อเลย พอฉ้านไปถึงลงหนามเลย พอฉันไปถึงลงสนามเลย
อีเฉี้ยข้าวหว้า            แกเลี้ยงข้าวฉ้าน   เขาเลี้ยงข้าวฉัน
ข่อหลู้เอี๊ยนจัง        นับเพลาตนโก้จัง      กางเกงคุณโก้จัง                             
ขับปาเกไป      ขับรถส่วนตัวไป   ขับรถส่วนตัวไป     
ตาหล้ายแล      ลองแล               ทดลองดู
ตาหั่นล้อหลี้ไว้        ห้ามรถล้อหลี่ไว้       ห้ามรถบรรทุกไว้
บ้านตุ้ยบิ่นว่าง     บ้านปละโนว่าง   บ้านตรงข้ามว่าง 
น้ำจุ้ยตี๋เต็ม         บ่อเก็บน้ำเต็ม   อ่างเก็บน้ำเต็ม   
อิ่วเจี่ยโก้ยหรอย   เจี่ยโก้ยหรอย    ปาท่องโก๋อร่อย
เสื้อนี้กำลังสี่เกี๋ย   เสื้อนี้กำลังนิยม   เสื้อนี้ติดแฟชั่น
เฉี่ยข่ำรถถีบ         ขาตั้งรถถีบ          ขาตั้งรถจักรยาน
อีเป็นคนต่งห่อ      แกเป็นคนซื่อ      เขาเป็นคนซื่อตรง
หลู้หล่องปังรถพ้อทง    ตนพลอยรถจ้าง   คุณอาศัยรถ๒แถว             
คนยังตังกินหลี่เส็ก    คนยังเบี้ยกินพวด   คนมีเงินกินดอกเบี้ย
       ฯลฯ


 
      ภาษาไทยถิ่นภูเก็ตเป็นวัฒนธรรมประจำท้องถิ่น ประกอบด้วยปัจจัยทางภูมิสัณฐาน กาลสัณฐานและมนุษย์สัณฐานเป็นสื่อกลางแสดงความคิดเห็นภูมิธรรมจากใจ เป็นภาษาท้องถิ่นที่ยอมรับของสังคมทั่วไป มีการสืบทอดต่อกันมาซึ่งพลวัตวัฒนธรรมในวิถีชีวิตของมนุษย์ เป็นสิ่งไม่หยุดนิ่ง มีการเปลี่ยนแปลงและมีกระแสการปรับตัวเองให้เหมาะสมอยู่เสมอ


      คำยืมภาษาจีนฮกเกี้ยนที่ใช้ในในภาษาไทยถิ่นภูเก็ตมีอยู่จำนวนมากที่หายเลือนรางไปจากความทรงจำตามกาลเวลา.

 

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
ตามมา ทำไม
โพสโดย : @ pk
กระทู้: 365
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 15 : Exp 47
2 ประกาศเมื่อ:13 พ.ย. 2009, 11:40 น.
ภาษาถิ่นภูเก็ต

 ด้วยเหตุที่ภูเก็จเป็นเมืองท่ามาแต่อดีต หลายชาติที่ผ่านมาติดต่อค้าขาย ได้ทิ้งร่องรอยทางภาษาไว้ให้ชาวภูเก็จใช้   และภูเก็จยังมีชนกลุ่มน้อยที่เรียกว่าชาวเล อีก ๒ กลุ่มภาษา แม้ไม่มีอิทธิพลต่อการใช้ภาษาของชาวภูเก็จ  แต่ก็เป็นภาษาที่ควรให้ความสนใจ
 ชาวภูเก็จใช้ภาษาถิ่นใต้ ที่นักภาษาศาสตร์ได้ศึกษาไว้ว่า เป็นภาษากลุ่มนครศรีธรรมราชสายไชยา(ฉันทัส  ทองช่วย ๒๕๒๕ :๒๖๕๑ อ้างจาก J. Marvin Brown 1965 : 69)
 ผู้ที่เคยศึกษาภาษาถิ่นในภูเก็จ เช่น ไสว  เรืองวิเศษ (๒๕๒๐ : ๒๐ - ๒๑)ได้ศึกษาระบบหน่วยเสียงในภาษาถิ่น ตำบลเทพกระษัตรี อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต เมื่อ พ.ศ.๒๕๒๐ ได้ใช้สัทอักษรแทนหน่วยเสียงพยัญชนะคือ /p   ph   b   t   th   d   k   kh   ?   c   ch  f  s  h  m  n  n  ?  l  r  w  y/  ส่วนเสียงสระ ได้ใช้สัญลักษณ์  / i  i:   i  i:   u  u:   e  e: ?  ?:  o  o:  ?  ?:  a  a:  ?  ?: /  และใช้ตัวเลข / 1 2 3 4 5 6 7 /แทนหน่วยเสียงวรรณยุกต์ จากการศึกษาระบบหน่วยเสียงพบว่า มีหน่วยเสียงพยัญชนะเดี่ยว ๒๒ หน่วย เสียง(ไสว เรืองวิเศษ ๒๕๒๐ : ๒๔) หน่วยเสียงพยัญชนะผสม ๑๒ หน่วยเสียง คือ /pl pr phl phr kl kr kw khl khr khw ml mr/ (ไสว เรืองวิเศษ ๒๕๒๐ : ๕๖)  หน่วยเสียงสระ มี /i i: i i: u u: e e: ???: o o: ??: a a: ???: /(ไสว เรืองวิเศษ ๒๕๒๐ : ๖๖-๖๗) พบหน่วยเสียงสระผสม คือ /i:a i:a ia ia ua u:a/ (ไสว เรืองวิเศษ ๒๕๒๐ : ๙๘)  และพบว่ามีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ ๗ หน่วยเสียง คือ หน่วยเสียงต่ำ-ระดับ  หน่วยเสียงต่ำ-ขึ้น  หน่วยเสียงกลาง หน่วยเสียงกลาง-ระดับ  หน่วยเสียงกลาง-ขึ้น  หน่วยเสียงสูง-ตก  หน่วยเสียงสูง-ระดับ และหน่วยเสียงสูง-ขึ้น(ไสว เรืองวิเศษ ๒๕๒๐ : ๑๑๕)


 ในปี พ.ศ. ๒๕๒๗ มีงานวิจัยเรื่องภาษาไทยถิ่นที่ใช้ในปัจจุบัน จังหวัดภูเก็ต ในการศึกษาระบบเสียงวรรณยุกต์ พยัญชนะและสระ พบว่ามีหน่วยเสียงวรรณยุกต์ ๗ หน่วยเสียง คือ / 1 2 3 4 5 6 7 / (คำนวณ นวลสนอง และคนอื่นๆ ๒๕๒๗ : ๔๐, ๔๕, ๕๐) มีหน่วยเสียงพยัญชนะที่ใช้ในอำเภอเมือง อำเภอถลางและอำเภอกะทู้ตรงกัน ๒๑ หน่วยเสียง คือ /p  ph  b  t  th  d  k  kh  ?  c  ch  f  s  h  m  n  ?  l  w  j/ (คำนวณ นวลสนอง และคนอื่น ๆ ๒๕๒๗ : ๕๘, ๕๙, ๖๒)  มีแตกต่างระหว่างอำเภอบ้างเฉพาะหน่วยเสียง /n/ มีพบในอำเภอเมือง   ส่วน /r/ ไม่พบในอำเภอกะทู้ (คำนวณ นวลสนอง และคนอื่น ๆ ๒๕๒๗ : ๕๙, ๖๒)  พยัญชนะประสมพบหน่วยเสียงตรงกันทั้ง ๓ อำเภอ คือ / pl pr phl phr kl kr kw khl khr khw /(คำนวณ นวลสนอง และคนอื่น ๆ ๒๕๒๗ : ๕๙, ๖๒, ๖๔)  พบเฉพาะอำเภอเมืองและอำเภอถลางคือหน่วยเสียง / ml mr /(คำนวณ นวลสนอง และคนอื่น ๆ ๒๕๒๗ : ๖๕, ๖๗)
 นพดล กิตติกุล( ๒๕๓๔ ) ได้ศึกษาคำยืมภาษาจีนฮกเกี้ยนที่ใช้ในภาษาไทยถิ่นจังหวัดภูเก็ตเพื่อเสนอปริญญานิพนธ์ตามหลักสูตรการศึกษามหาบัณฑิตสาขาภาษาไทย จากมหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร เมื่อปี พ.ศ.๒๕๓๔   และได้เลือกคำจากปริญญานิพนธ์นำไปเพิ่มคำไทยภาษาถิ่น จัดพิมพ์คำจีนคำไทยในภูเก็ต(นพดล  กิตติกุล ๒๕๓๗)  เช่น
พร้าวหนังหมู [phra:w๒na?๑mu:๑]
 น.  มะพร้าวอ่อนที่เนื้อกำลังจะแข็งเหนียว
พ้อต่อ [p?:๒ t?:๗]   
 น. สารทจีน
พ้อถ้อง [p?:๒ th?:?๒]   
 น. รถสองแถว; โป้ถ้อง ก็เรียก
พองขน [p?:?๕ kh?n๑] 
 ก.  ขนลุก
พะกู๋น [pha?๓ ku:n๖]   
 ก. ต่อยมวย
พะฉิ้ว [pha?๓chiw๒]   
 ก. ตบมือ(นพดล  กิตติกุล ๒๕๓๗ : ๕๓)

 การใช้สัทสัญลักษณ์ของผู้ศึกษาแต่ละคน จะใช้แตกต่างกันบางสัญลักษณ์  เช่นเสียง ย มีใช้เป็น /y/ หรือ /j/      สระประสมเสียงยาว ใช้ ๒ รูปแบบ เช่น เอีย มีใช้เป็น/i:a/ หรือ /ia:/ จึงกำหนดสัทสัญลักษณ์ไว้ เป็น สัทสัญลักษณ์ร่วมกัน ดังนี้


พยัญชนะเดี่ยวในตำแหน่งต้นพยางค์ 
 /p/   แทนเสียง  ป
 /ph/  แทนเสียง พ
 /b/  แทนเสียง บ
 /t/  แทนเสียง ต
 /th/  แทนเสียง ท
 /d/  แทนเสียง ด
 /k/  แทนเสียง ก
 /kh/  แทนเสียง ค
 /?/  แทนเสียง อ
 /c/  แทนเสียง จ
 /ch/  แทนเสียง ช
 /s/  แทนเสียง ซ
 /h/  แทนเสียง ฮ
 /m/  แทนเสียง ม
 /n/  แทนเสียง น
 /n/  แทนเสียง ย
   ซึ่งออกเป็นเสียงนาสิก
 /?/  แทนเสียง  ง
 /r/  แทนเสียง ร
 /l/  แทนเสียง ล
 /w/  แทนเสียง ว
 /y/  แทนเสียง ย
 /?j/  แทนเสียง อย
พยัญชนะประสม
 /pr/  แทนเสียง ปร
 /pl/  แทนเสียง ปล
 /phr/ แทนเสียง พร
 /phl/ แทนเสียง พล
 /br/  แทนเสียง บร
 /tr/  แทนเสียง ตร
 /kr/  แทนเสียง กร
 /kl/  แทนเสียง กล
 /kw/  แทนเสียง กว
 /khr/ แทนเสียง คร
 /khl/  แทนเสียง คล
 /khw/ แทนเสียง คว
 /mr/  แทนเสียง มร
 /ml/  แทนเสียง มล
พยัญชนะสะกด
 /-?/  แทนเสียง -ง
 /-n/  แทนเสียง -น
 /-m/  แทนเสียง -ม
 /-j/  แทนเสียง -ย
 /-w/  แทนเสียง -ว
 /-k/  แทนเสียง -ก
 /-t/  แทนเสียง -ต
 /-p/  แทนเสียง -ป
 /-?/  แทนเสียง -อ
 การใช้สัทสัญลักษณ์ในการออกเสียงสระ  เพื่อแทนเสียงสระเดี่ยว และสระประสม คือ
 สระเดี่ยว
 /i/  แทนเสียง อิ
 /i:/  แทนเสียง อี
 /e/  แทนเสียง เอะ
 /e:/  แทนเสียง เอ
 /?/  แทนเสียง แอะ
 /?:/  แทนเสียง แอ
 /i/  แทนเสียง อึ
 /i:/  แทนเสียง อื
 /?:/  แทนเสียง เออะ
 /?:/  แทนเสียง เออ
 /a/  แทนเสียง อะ
 /a:/  แทนเสียง อา
 /u/  แทนเสียง อุ
 /u:/  แทนเสียง อู
 /o/  แทนเสียง โอะ
 /o:/  แทนเสียง โอ
 /?/  แทนเสียง เอาะ
 /?:/  แทนเสียง ออ
 สระประสม
 /ia/  แทนเสียง เอียะ
 /i:a/  แทนเสียง เอีย
 /ia/  แทนเสียง เอือะ
 /i:a/  แทนเสียง เอือ
 /ua/  แทนเสียง อัวะ
 /u:a/ แทนเสียง อัว
 
หน่วยเสียงวรรณยุกต์
 /1/ แทนเสียง สูง-ขึ้น-ตก[453] และ สูง-ขึ้น[45] และกำหนดให้แทนเสียงโท
 /2/ แทนเสียง สูงระดับ(ตกตอนท้าย)[44] และกำหนดให้แทนเสียงตรี
 /3/ แทนเสียง กลาง-ขึ้น-ตก[343] และ กลาง-ขึ้น[34]
 /4/ แทนเสียง กลาง-ระดับ[33]
 /5/ แทนเสียง ต่ำ-ขึ้น-ตก[232]
 /6/ แทนเสียง ต่ำ-ขึ้น[24]  และกำหนดให้แทนเสียงจัตวา
 /7/ แทนเสียง ต่ำ-ตก[21] และกำหนดให้แทนเสียงเอก
 /0/  แทนเสียงสามัญของภาษากลาง

 ด้วยเหตุที่ภาษาถิ่นใต้ ได้จำแนกเสียงพยัญชนะซึ่งมีเสียงวรรณยุกต์กำกับ เป็นอักษรสูง อักษรกลาง และอักษรต่ำ  การใช้พยัญชนะเพื่อแทนเสียงคำหรือพยางค์ จึงมีแบบไว้เป็นหลักว่า  เสียงที่คนใต้ออกเสียงในระดับสูง  จะใช้รูปอักษรสูง  หากออกเสียงต่ำ จะใช้รูปอักษรต่ำ  เช่น ม้า/ma:2/, ค้า/kha:2/ ชาวใต้ออกเสียงตรงกับ หม่า/ma:7/, ข่า/kha:7/ เป็นเสียงเอก เสียงอยู่ในระดับต่ำ  ชาวใต้จึงใช้รูปศัพท์ ม้า,ค้า เพราะ ม และ ค เป็นอักษรต่ำ   หรือรูปศัพท์ หมา /ma:6 /, ขา/kha:6/ ชาวใต้ออกเสียงตรงกับ ม่า/ma:1/, ข้า/kha:1/ เป็น เสียงโท จัดเป็นเสียงในระดับสูง  ชาวใต้จึงใช้ หฺม ซึ่งเป็นเสียงเทียบเท่าอักษรสูงและ ข ซึ่งมีเสียงระดับสูงและเป็นอักษรสูง  การออกเสียงของชาวใต้ที่อยู่ในระดับสูง  จึงใช้รูปอักษรสูง ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส และ ห แทนเสียงระดับสูง  ศัพท์ที่ชาวภูเก็จออกเสียงสูงจะใช้รูปอักษรสูงสอดคล้องกับภาษาถิ่นใต้
 รูปศัพท์ที่เป็นคำยืมจากภาษาจีนฮกเกี้ยน หรือศัพท์ของชาติอื่นที่ผ่านมาจากชาวจีนฮกเกี้ยน  จะใช้รูปศัพท์ที่เทียบเสียงใกล้เคียงกัน  ไม่เป็นไปตามหลักของภาษาถิ่นใต้  เช่น  พ้อต่อ/ph?:2 t?:7/,  เกี่ยมฉ่าย/ki:am7 cha:y7/  แม้ว่าชาวภูเก็จจะออกเสียงพ้อในระดับสูง แต่เขียนรูปศัพท์ด้วยพยัญชนะอักษรต่ำ หรือ ออกเสียงฉ่าย ในระดับต่ำ แต่เขียนรูปศัพท์เป็น ฉ ซึ่งเป็นอักษรสูง 

พยัญชนะเดี่ยวในตำแหน่งต้นพยางค์ 
/p/ แทนเสียง ป

เปิดถ่าวผาง [p?:t4tha:w7pha:?6]
 สำ. เคลื่อนไปโดยเร็ว  หนีไป.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
เปี่ย [pi:a7]
 ว. ๑. เร่งรีบ; พะเปี่ย ก็ใช้.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
  ๒. พยายาม, ขยัน.
/ph/ แทนเสียง ผ พ
ผักแกล็ด [phak1kl?t3]
 น. ผักไว้จิ้ม, ผักเคียง, ผักแนม; ผักแก็ด, ผักเหนาะ, ผักจิ้ม, ผักจุ้ม ก็ใช้.
ผักฉายโบ้ย [phak1cha:y1bo:y1]
 น. ผักจับฉ่าย, ผักหลายชนิดมารวมไว้เพื่อผัด.
พรง [phr??5]
 น.  พง, ป่า เช่น ในพรงดงเย็น จะเห็นหน้าใคร.{หาเหตุ}; พรงพรี ก็ใช้.
พรงพรี [phr??5phri:y5]
 น.  ป่า เช่น เสือเหลืองแลเสือครอง เดินเที่ยวท่องในพรงพรี.{มหาเวสสันดร}.
/b/ แทนเสียง บ
บ่างเฮี้ยว [ba:?7hi:aw2]
 น. ยากันยุง.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
บ้าบ๋า [ba:4ba:3]
 น. ลูกครึ่งจีนกับแขกหรือจีนกับไทย.
/t/ แทนเสียง ฏ ต
ตู่โก้ [tu:7ko:6][tu:7ko:4]
        น.  ๑. พ่อหมู.
          ๒. กรงสำหรับใส่หมู ขังหมูหรือจับหมูไปขาย; โก๋ ก็ใช้.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
 สำ.  คนอ้วนมาก ผู้ชายเจ้าชู้ไม่เลือกว่าใครเป็นใคร.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ตู่ต่อ [tu:7t??7]
        น.  ๑. กระเพาะหมู.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
๒. มอเตอร์ขนาดใหญ่มีใบพัดหมุนคล้ายกระเพาะหมูใช้สำหรับ ดูดน้ำและดินขึ้นจาก
  เหมืองฉีด.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/th/ แทนเสียง ฐ ถ ท ธ
ถัวะ  [thua?7]
        น.  ลิ้นชัก.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ถ้างอ่า [tha:?1?a:7]*ถลาง.
        น.  ช่องหน้าต่าง.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ทวยมัน [thu:ay5man5]
 น. แมลงป่องขนาดเล็ก ตัวสีขาว.
ทอก [th???6]
        ก.  กระทุ้ง.
ธุ [thu:?6]
        ก.  ไหว,้ สาธุ, กิริยาสั่งเด็กให้ไหว้ เช่น ธุพระเสียลูก.

/d/ แทนเสียง ฎ ด
ดีปลี [diy3pli:y3]
        น.  พริก; ชาพลู๑ ดีปลี๑ พริกไทย๑.{สมุดข่อย ศวภ.๑๙๖}.
  ดีปลีหยวก น. พริกหยวก.
ดุน [dun3]
        ก.  ดัน เช่น หมูดุนรั้ว=หมูดันรั้ว.
ดุหยง [du4yo??]
 น.  พะยูน.
เดินเท้าช้าง [d:?n3ti:n3cha:?7]
 น. ชื่อการละเล่นของเด็กอย่างหนึ่งด้วยการเดินแข่งขันบนกะลามะพร้าวที่ผูกเชือก
    ให้ง่ามนิ้วเท้าหนีบกันหลุด.
เดินเต่า [d?:n3taw3]
        สำ. เฝ้าคอยดูเต่าทะเลขึ้นวางไข่.
เดินบัตร [d?:n3bat3]
        ก.  เก็บตั๋วรำวงหรือภาพยนตร์.
โด้ [do:1]
        ว. โน่น.

/k/ แทนเสียง ก
กกกก [k?k3k?k3]
        ว.  มาก  ยิ่งกว่า; ขกขก ก็ใช้.
ก็กแก็ก [k?k3k?k3]
        ว.  เล็ก ๆ น้อย ๆ  เหลาะแหละ.
กง [k???3]
        น.  ๑. ไม้รูปโค้งที่ตั้งเป็นโครงเรือ.
            ๒. กงล้อ.
 ว.  โก่ง, ค่อม เช่น พี่จะยิงหลังกงของอีค่อม.{รามเกียรติ์}.
กระสัตรี [kra4sat1triy3]
        น.  หญิง เช่น ถ้าว่ากระสัตรี จงเสงี่ยมเจียมตัว.{จันทโครบ}.
กระหลากา [kra4la:1ka:3]
        ว.  เลวทราม ต่ำช้า เช่น ผ่าช่องอี กระหลากา อีรามาไม่รู้อาย.{มหาเวสสันดร}; ฉลากา ก็ใช้.
กระหว่า [kra4wa:1]
        ว. กว่า เช่น ดีกระหว่าจะถึง  ให้ร้อนไปทั้งกาย.{ รามเกียรติ์}.
กรั้ง [kra?4]
        น.  ปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง คล้ายปลาช่อนแต่ตัวเล็กกว่า สีคล้ำ.
กร้าง [kra:??4]
        น.  ชื่อตัวตลกในหนังตะลุง รูปร่างผอม.
ก่อ [k?:7][k?:1]
        น.  กลอง.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
        ก.  เฝ้าดูแล.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ก้อ [k?:4]
        น.  พี่สาวหรือน้องสาวของพ่อ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
กินผัก [kin3phak1]
        น.  ชื่อประเพณีกินเจ; กินแจ, เจี๊ยะฉ่าย ก็ใช้.

/kh/ แทนเสียง ข ฃ ค ฅ ฆ
เคย [kh?:y5]
        น.  กะปิ.
            เคยเค็ม น. อาหารทำจากกุ้งหมัก.
            เคยอึก น. อาหารนึ่งที่ทำจากกุ้งหมักผสมไข่.
เคยเค็ม [kh?:y5kh?m5]
        น.  กุ้งฝอยหมักคล้ายปลาเจ่ามีรสเปรี้ยวเค็ม.
เคี้ยบสี่ [khi:ap2si:7]
        ว.  ไม่สวย.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
เค็ว [khew5]
        ก.  เก็บ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
แคะหลาง [kh??2la:?6]
 น. ชื่อจีนพวกหนึ่งอยู่ทางตะวันออกและตะวันตกจากมณฑลฮกเกี้ยนไปจนถึงกวางสีและ
  ทางตอนเหนือของมณฑลกวางตุ้ง, จีนแคะ.
โคกสูน [kho:?6su:n1]
 น. ชื่อไม้เลื้อย ผลเป็นหนาม ทำยาได้ มักขึ้นอยู่ชายทะเล; ลูกสูน ก็ใช้;ชาวเลมาซิงเรียก
    รามสูน.
ขว้างโพล้ [khwa?6phlo:2]
 น. ชื่อการละเล่นซ่อนหาของเด็กอย่างหนึ่ง ใช้กระป๋องปาให้ไกล เพื่อให้ผู้เล่นอื่นมีเวลาไป
  ซ่อนตัว; ขว้างป้อง, ขว้างโพล้ ก็ใช้.
ขว้างยัด [khwa?6yat7]
น. ชื่อการละเล่นของเด็กอย่างหนึ่ง ใช้ลูกบอลขนาดเล็กหรือลูกเทนนิสขว้างปาให้ถูกผู้เล่น
  อื่น.
ขวางหวัน [khwa?1wan1]
        ว.  ขวางตะวัน เป็นการปลูกสร้างสิ่งก่อสร้างยาวไปทิศเหนือและใต้.
        สำ. ขัดคอ ขวางโลก.
ขวิด [khwit1]
        น.  ต้นมะขวิด.
        ก.  หกคะเมน ตีลังกา; ขวิดตุง ก็ใช้.
        ว.  ๑. กระดกชี้ขึ้นตรง ชี้โด่; ขวิดจ้อง ก็ใช้.
            ๒. เชิดขึ้น เช่น ปากขวิด=ริมฝีปากเชิด.

/?/ แทนเสียง อ
อาอี๋ [?a:3?i:6][?a:7?i:6]
 น.  น้าสาว บางครั้งก็ใช้เรียกแทนคำว่าแม่ด้วย, อาอี๊.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
อิดเอื้อน [?it3?i:an4]
 ว.  พูดอ้อมแอ้ม, ไม่ตรงไปตรงมา.
อิ้มสี่ [?im4si:7]
 น.  ถั่วดำดองใช้ทำซีอิ้วดำ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
อิ่วเก้ง [?iw7ke:??4][?iw1ke:??4]
 น.  พระจีนที่เข้าประทับทรงออกแห่ในเมืองเพื่อโปรดประชาชน.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
 
อิ่วส้าย [?iw7sa:y1]
 น.  น้ำมันโซล่าหรือน้ำมันที่ใช้แล้ว.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/c/ แทนเสียง จ
จกแจ็ก [c?k3c?k3]
        ว.  ฟังไม่ได้ศัพท์,เสียงพูดของคนมาก ๆ เช่น เสียงจกแจ็ก.
จง [c??3]
        น.  กระจง(สัตว์).
จนจบ [c?n5c?p3]
 ว.    ทั่ว เช่น บังคับคนเที่ยวไถนาไปจนจบ.{รามเกียรติ์}.
จบ [c?p3]
        ก.  พนมมือยกขึ้นวางบนศีรษะ.
         
/ch/ แทนเสียง ช ฉ
ฉาด [cha:t2]
 ว. หมด, เกลี้ยง.
ฉ้ายกั้ว[cha:y1ku:a4]
 น.  ผักกาดเค็มแห้ง.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ฉ้ายตึ๋ง [cha:y1ti? 6]
        น.  โรงเจ. สถานที่ประกอบพิธีกินเจ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ฉ้ายถาว [cha:y1tha:w7]
        น.  หัวผักกาด.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ฉ้ายถ่าวโก้ย [cha:y1tha:w6ko:y1]
        น.  ขนมที่ทำด้วยไชเท้าไสหรือบดละเอียดแล้วทอด เวลารับประทานใช้จิ้มกับ
   น้ำตาลทรายขาว.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ชวก [chu:a?6]
        ว.  โชก ทั่ว มาก เช่น เปียกชวก=เปียกโชก, ถูกเบอร์กันชวก=ถูกหวยกันทั่วไป.
ชอก [ch?:?6]
        ก.  ๑. ขัดยอก เคล็ด.
            ๒. ผูกปม เช่น ชกเงื่อนตาย=ผูกเงื่อนตาย.

/s/ แทนเสียง ซ ศ ษ ส
โซ้สี [so:2si:6]
        น.  ดอกกุญแจ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
โซะ [so:?6]
        ว.  ซูบ ผอม.
ไซ่ [say6]
        ว.  ทำไม เหตุไร เพราะอะไร เพื่ออะไร เช่น ทำกูไซ่=ทำกูทำไม  ไซ่ไม่ไป=เพราะอะไรจึงไม่ไป.

/h/ แทนเสียง ห  ฮ
หาญ [ha:n1]
 ว.  กล้า เช่น จะถามความก็ไม่หาญเข้าไปถาม. {รามเกียรติ์}.
หาญตาย [ha:n1ta:y3]
 ว.  อวดดี, บ้าบิ่น.
ห่ามเหล็ง [ha:m7le?6]
 น.  แม่แรง. 
หายหู [ha:y1huw1]
 ว.  ไกลจนไม้ได้ยินเสียง, ไกลสุดกู่,นานมาก; หายหูด ก็ใช้.
หายหูดตูดบ้อง [ha:y1hu:t2tu:t4b?:??4]
 ว.  อยู่ท้ายแถว, ที่โหล่; หายหูดตูดแลน, หล้าวหลูดตูดแลน ก็ใช้.
ห้าวหลาม [ha:w1la:m6]
 น. ลูกหลานที่ใกล้ชิดที่สุดของผู้ตายร้องไห้หน้าศพหรือผู้ที่ได้รับจ้างให้ร้องไห้.(คำยืมจีน
  ฮกเกี้ยน).
 ก.  ร้องไห้.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
หาไม่ [ha:1ma:y2]
 ว.  ไม่มี.
หาไม่ออก [ha:1ma:y2???:?3]
 ว.  หายาก, ไม่ค่อยปรากฏ เช่นเด็กด้นแล้วให้นั่งแน่งนาน ๆ แลท่า หาไม่ออก= เด็กซน
   ให้นั่งนิ่ง ๆ นาน ๆ คงหายาก.
เหมลย [ml?:y1]
 น.  การบนบานศาลกล่าว; เหมรย ก็ใช้.
 เหมลยปาก=การบนบานตกลงด้วยวาจา.
 เหมลยหอ=การบนบานโดยมีห่อเครื่องสังเวย แล้วอธิษฐานผูกพันไว้เมื่อสำเร็จตามคำบน
   บานนั้นก็จะแก้หรือตัดห่อนั้นตามพิธีกรรม.
เหมือด [mi:at2]
 น.  ๑. ผักกินแนม.
  ๒. ผักที่ปรุงรวมอยู่ในแกงเผ็ด; หมวด ก็ใช้.
 ว.  แกล้ม.

/m/ แทนเสียง ม
มราย [mra:y5]
 น.  ไม้ชนิดหนึ่ง ใช้เมล็ดใส่กระบอกไม้ไผ่เล่นฉะโขละ.
มล้าง [mla:?7]
        ก.  ล้างผลาญ เช่น เมียตนจักมล้างชีวันบรรลัย.{จันทโครบ}, ขอสอง
   กุมารมามล้างหมัน.{รามเกียรติ์}.
มลืน [mli:n5]
 ก.  ลืมตา เช่น ฝ่ายกไลโกฏิก็มลืนตาขึ้นมาเห็น.{รามเกียรติ์}.
มอถืง [m??5thi:?6]
        น.  ทอฟฟี่.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน); น้ำผึ้งแท่ง ก็ใช้.
มะ [ma:?6]
        น. ชื่อที่ไทยมุสลิมเรียกแม่.
มะ [ma:?7]
        น.  ชื่อที่ชาวจีนในภูเก็ตเรียกแม่; อะมะ ก็ใช้.
มะหยัง [ma2ya?1]
        ก.  ละหมาด.

/n/ แทนเสียง น ณ
นุ่ง [nu?6]
 น. นุ่ง.
  นุ่งถุ้ง สำ. ยากจน, อนาถาไม่มีผ้าจะนุ่ง.
นุ้ย [nuy7]
 น. ชื่อตัวตลกหนังตะลุงตัวหนึ่ง หน้าคล้ายวัว อุปนิสัยขี้ขลาด; หนูนุ้ย ก็ใช้.
 สรรพ. ใช้เป็นบุรุษที่หนึ่งและสอง.
 ว.  เล็ก.
นูด [nu:t6]
 น. ไม้เถาชนิดหนึ่ง เปลือกหอม ใช้ทำยาหรือปรุงเครื่องหอม.
เน็ด [net7]
 น. เม็ด, เมล็ด.
เนียง [ni:a?5]
น. พันธุ์ไม้ยืนต้นชนิดหนึ่ง(Pittecolabium Jirinaga)ในวงศ์ Leguminosae  คล้ายต้นเงาะผล
  กลมกึ่งแบนเนื้อในใช้จิ้มน้ำพริก มีสองชนิดคือ เนียงนกกับ เนียงดาน.

/n/ แทนเสียง ย
 ซึ่งออกเป็นเสียงนาสิก
 ไสว เรืองวิเศษ ( ๒๕๒๐ : ๔๘ ) ได้ศึกษาภาษาตำบลเทพกระษัตรี เมื่อ พ.ศ.๒๕๒๐ พบคำบางคำออกเสียง /n/ เช่น  ยี[ni:y5](ขยี้), เย้[ne:5](เฉ),แหย็ง[n?:??](แยกเขี้ยว)  แต่ปัจจุบันไม่มีคนออกเสียงในลักษณะนี้
/?/ แทนเสียง ง
ง้อเฮี้ยง [??:2hi:a?2]
        น.  ผงพะโล้.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
งะ [?a:?6]
        ว.  อ้า ถ่าง เช่น นั่งงะขา=นั่งถ่างขา.
งับ [?ap7]
        น.  ต้นไมยราบ; หนามงับ หญ้างับ ก็ใช้.
        ก.  ๑. กัด หนีบ เช่น หมางับน่อง, มีดแกะงับมือ.
            ๒. ปิด เช่น งับตู=ปิดประตู; ยับ หับ หิบ ก็ใช้.   

/r/ แทนเสียง ร
รน [r?n5]
 น.  เรือน, บ้าน; เริน ก็ใช้.
รบ [r?p7]
        ก.  ๑. สู้รบ.
  ๒. ทะเลาะ เช่น ฝากแก้วแววตา สองราอย่าร้องรบกัน.{หาเหตุ}.
รวด [ru:at6]
        น.  หนองที่เป็นก้อนแข็งอยู่ในเนื้อ เป็นกับแผลเรื้อรัง.
รอก [r?:?6]
        น.  ๑. กระรอก, คำเฉลยปริศนาคำทายที่ว่า อ้ายดำบ้อหวอ ขุดบ่อ ปลายไม้, สี่เท้ากินน้ำบ่อ
   สูง.
  ๒. กระดึงแขวนคอวัวหรือควาย.
  ๓. ลูกรอก.
/l/ แทนเสียง ล
ล้องจู้ [l?:?2cu:4]
        น.  ผู้จัดการ  หลงจู๊; หลอจู้ ก็ใช้.  (คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ล้อบะ [l?:2ba?7]
 น.  หัวหมูเครื่องในหมูพะโล้และจิ้มด้วยน้ำจิ้มซึ่งทำเฉพาะ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ลอยอ้า [l?:y5?a:4]
        น.  ทนาย(คำยืมอังกฤษ-Lawyer).
ละ  [la?2]
        น.  ขี้ผึ้ง.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ละไม [la7may5]
        น.  ผลไม้ชนิดหนึ่ง ผลคล้ายมะไฟเปลือกหนากว่า ก้นผลแหลม.

/w/ แทนเสียง ว
วดวด [w?t7 w?t7]
 ว. อ่อน, อ่อนปวกเปียก, ยืด เช่น น้ำลายวดวด=น้ำลายยืดเปียก.
วันทูโส้ม [wan5thu:5so:m1]
 ก.  กระทำให้แบ่งเป็นฝ่ายด้วยการทำมือเป็นสัญลักษณ์เปรียบเทียบกัน
   ในการตกลงก่อนการละเล่นของเด็ก. (เทียบอังกฤษ one-two?).
วาแยบ [wa:6y??p6]
 ก.  พูดกระทบกระเทียบ.

/y/ แทนเสียง ย
ยูหนี [yu:6ni:y1]
        น.  กระสอบป่าน; กูหนี, มูหนี ก็ใช้.
เยาะ [y ?:?6]
        ก.  โขลก.
เยียะ [yia?6]
        ก.  เรียก.
แยะ [y???6]
        ก.  กระแทกลง เช่น ทางเป็นหลุมเป็นบ่อรถแยะเจ็บพุงแหละ.
ใย [yay5]
        ก.  ล้อเลียน
.
/?y/ แทนเสียง อย
 ไม่ปรากฏเสียงนี้.

พยัญชนะประสม
/pr/ แทนเสียง ปร
ปรอย [pr?:y3]
 ว. ตกแต่เพียงเบา ๆ ใช้กับฝน; โปรย ก็ใช้.
ปริบ [prip3]
 ก. ขยิบตา.
ปรีด [pri:t4]
 ว. แรง.

/pl/ แทนเสียง ปล
ปละ [pla:?4]
 น. ข้าง, ฝ่าย; ประ ก็ใช้.
ปละเท้า [pla:?ti:n3]
 น. ปลายเท้า, ทิศเหนือ.
ปลาถ้าม [pla:3tha:m2]
 น. ปลากระป๋อง.

/phr/ แทนเสียง พร
ผรั่ง [phra?1]
 น. ฝรั่ง(คน).
 สำ. ขนาดใหญ่ เช่น เท่าผรั่งกะหมืง=ขนาดใหญ่เท่าชาวยุโรปกระมัง.
ผรา [phra:1]
 น. ส่วนหนึ่งของฝาบ้านที่สร้างไว้เก็บของ; ผลา ก็ใช้.
/phl/ แทนเสียง พล
ผลก [phl?k1]
 ว. ๑. พอดี.
  ๒. เสียงดังเช่นนั้น.
ผละ [phla:?1]
 น. แผ่นเนื้อที่ขึ้นเป็นมัด ๆ เพราะความสมบูรณ์.
 ก.  ละทิ้ง.
 ว.  มาก, ยิ่ง.
ผลามผลาม [phla:m1phla:m1]
 ว. ลวก ๆ, ผลีผลาม.
ผลุด [phlut1]
 ก. ๑. หลุด, ลุ่ย.
  ๒. พลั้งเผลอ.
 สำ.  ผลุบ ๆ โผล่ ๆ.
  ผลุดผลัด ว. ประเดี๋ยวประด๋าว.
ผลูด [phlu:t2]
 ว. มาก, ยิ่ง, ทันทีทันใด; ผรูด ก็ใช้.

/br/ แทนเสียง บร
 ไม่ปรากฏเสียงนี้.

/bhr/ แทนเสียง บร ซึ่ง บ เป็นเสียงธนิต
 ควบกล้ำด้วย ร ไม่ปรากฏเสียงนี้.

/tr/ แทนเสียง ตร
ขี้เตรย [khi:2tr?:y3]
        น.  หญ้าเจ้าชู้; หญ้าเกรย, หญ้าเตรย ก็ใช้.
ตรุด [trut3]
        ก.  ผูกเบ็ดด้วยเงื่อนตะกรุดเบ็ด.

/kr/ แทนเสียง กร
หญ้าเกรย [ya:2kr?:y]
 น. หญ้าเจ้าชู้; ขี้เตรย หญ้าเตรย ก็ใช้.
หย้องเกราะ [y?:?2kr?:?3]
 น.  ชื่อตัวตลกของหลังตะลุง นุ่งใบไม้. 

/kl/ แทนเสียง กล
เกลือเคย [kli:a3kh?:y5]
        น.  น้ำปลาหวานใส่กะปิ.

/kw/ แทนเสียง กว
กว้าน [kwa:n4]
        ก.  คว้าน.
        น.  บ้านที่ไม่มีใต้ถุน.
กวำ [kwam3]
        ว. โดนเต็มที่  อย่างจัง.
เกว้ [kwe:4]
        ก.  เหวี่ยง  เลื่อนของหนักโดยใช้วิธีเหวี่ยง.
        ว.  เห  เฉ  ไปข้าง.

/khr/ แทนเสียง คร
ไขขรวน [khay1khru:an1]
        น.  ปูเสฉวน.
คราก [khra:?6]
        ก.  แยกออก ห่างออก.
ครุนเครง [khrun5khre:??5]
        ก.  ครื้นเครง เช่น ข้าวของเงินทองใช้ จะหาได้มาครุนเครง.{สัจจา}.
ครึบ [khrip7]
        ว.  ๑. พอเหมาะพอดี.
            ๒. เสียงดังเช่นนั้น.

/khl/ แทนเสียง คล
เคลียว [khli:aw5]
        ก.  บิดพันเป็นเกลียว เช่น เคลียวผ้าเช็ดหน้า.
เคลื่อม [khli:am6]
        ว.  ๑. เป็นมันเลื่อม.
            ๒. เฉื่อยชา เซื่องซึม เช่น นั่งเคลื่อม.
            ๓. จวนจะเสียสติ.
แคล่น [khl?:n7]
 ก. พันแล้วบิด เช่น จับพระยานาคไป แคล่นเข้ากับยอดเขา.{รามเกียรติ์}.
แคละ [kh?:?6]
        ก.  กระเดียด.
           แคละเตียว ก. อุ้มด้านข้างโดยให้ขาทั้งสองโอบสะเอวไว้;กอดแคละ อุ้มเตียว เดียด ก็ใช้.
ขลิก [khlik1]
        น.  ๑. อวัยวะเพศผู้.
            ๒. สิ่งของที่แกะสลักเป็นรูปอวัยวะ
   เพศผู้ ใช้เป็นเครื่องราง; ไอ้ขลิก หลัดขลิก, ขิก, ไอ้ขิก, หลัดขิก ก็ใช้.
        ว.  เห็นเด่นชัด เช่น ตั้งขลิก=วางโทนโท่.

/khw/ แทนเสียง คว
 ไสว เรืองวิเศษ ( ๒๕๒๐ : ๔๑-๔๒ ) ได้ศึกษาภาษาตำบลเทพกระษัตรี เมื่อ พ.ศ.๒๕๒๐ พบคำบางคำออกเสียง /f/ สับกับ [khw]  คำ ฟ ในภาษากลาง ชาวภูเก็จปัจจุบันออกเป็น คฺว[khw] เช่น
กาฝาก [ka:3khwa?1] [ka:3fa?1]
        น. ๑. กาฝาก.
  ๒. คำเฉลยปริศนาคำทายที่ว่า กา ก่ารั่ยแค่ไม่มีรัง.
  ๓. นกขนาดเล็กชนิดหนึ่ง ชอบกินกาฝาก.
แกล็ดฟ้า [kl?t3khwa:7][kl?t3fa:7]
        ว.  ลักษณะของผมที่ตัดไม่เรียบ.
หยาวขี้ควาย [ya:w6khi:2khwa:y5]
 น.  นกกระเด้าลม.
แคว็ก [khw?k7]
        ก. ควัก เช่น แคว็กดิน แคว็กขี้หมูก.
แคว็ด [khw?t7][f?t7]
        ก.  ๑. คด ไม่ตรง เอียงไปข้างหนึ่ง เช่น ไข่แคว็ด=องคชาติเอียง.
            ๒. ผลิใบ เช่นไม้แคว็ดยอดแล้ว.

/mr/ แทนเสียง มร
ตำหมรวด [tam3mru:at6]
        น.  ตำรวจ.
หมรวน [mru:an1]
 ก.  .
หมราน [mra:n1]
 ว.  เนียงหรือสะตอระยะที่กำลังเป็นแตกหน่ออ่อน. 
หมรุย [mruy1]
 น.  ไม้ยืนต้นพันธุ์หนึ่ง มีสองชนิด ชนิดที่มียอดขมเจือหอมใช้เป็นผักจิ้มน้ำพริก
   ได้เรียกหมรุยหอม ชนิดที่มีรสขมเรียก หมรุยขม; หมุย ก็ใช้.
 ก.  อักเสบ.
 ว.  กรุ่น ๆ.

/ml/ แทนเสียง มล
กำไหมล [kam3mlay1]
        น. กำไล เช่น ทองคำกำไหมล เจ้ายังได้ไว้.{ปลาบู่ทอง}; กำไหมร ก็ใช้.
ตำมลึง [tam3mli?5]
        น.  ตำลึง เช่น ตัวหมันไสรจักอับประรา ให้ไถยชตาตำมลึงทอง.{สัจจา}.
พยัญชนะสะกด
/-?/ แทนเสียง -ง
กิ๊ดเล้งเตี๋ยว [kit2le:?2ti:aw6]
        น.  ไอศกรีมเป็นแท่ง; กิดเล่ง, แก็ดเล้งเตี๋ยว, กิ๊ดเล่ง, กิ๊ดเล้งเตี๋ยว.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/-n/ แทนเสียง -น
บ่านซ้าน [ba:n7sa:n2]
 น. ตลาดสด.(เทียบภาษาเปอร์เชีย-Barza).
บินปู๋น [bin3pu:n6]
 น. กะละมัง; มินปู๋น, ผูน ก็ใช้.

/-m/ แทนเสียง -ม
บอเหรียม [b??4ri:am1]
 น. ชื่อปืนใหญ่ชนิดหนึ่ง.
ส้ำสาม [sam2sa:m1]
        ว.  ไม่คอยเต็มเต็ง, คุ้มดีคุ้มร้าย, ทะลึ่ง.

/-y/ แทนเสียง -ย
ทือ [thiy5]
 น. กะทือ; กระทือ เป็นพืชตระกูลข่า.
ทุย [thuy5]
. กิริยาร้องขอเพื่อยกเลิกที่ตนเอง ทำผิดกติกาในการเล่นของเด็กเพื่อผู้เล่นคนเดิมจะได้
  สิทธิ์เล่นต่อไป.

/-w/ แทนเสียง -ว
เตี่ยว [ti:aw7]
 น. ลุง, ลุงเขย.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
        ก.  แขวนของไว้.
ถิ้ว [thiw2]
        น.  ไม้ระแนง.
 ก.  เก็บค่าต๋ง.

/-k/ แทนเสียง -ก
แซ็กแซ็ก [s?k7s?k7]
        ว.  มาก; แตร็กแตร็ก ก็ใช้.
ดกแด็ก [d?k3d?k3]
        ว.  ๑. ไม่จริงจัง.
            ๒. ไม่แข็งแรง; โดกเดก ก็ใช้.
สิก [sik1]
 ก. ๑. ลาสิกขาบท.
  ๒. ละลายน้ำตาลแดงใส่หม้อดินใหม่ ตั้งไฟเคี่ยวจนไหม้ เป็นการเคลือบภายในหม้อก่อนการใช้งาน.

/-t/ แทนเสียง -ต
เชียด [chi:at6]
        ก. เชือด เช่น เชียดคอไก=เชือดคอไก่ ไก่ทองร้องว่า เชียดข้าทำไม
   ไว้เชียดคอไก่ ขันไม่ทันหว่าง.{เพลงเปล:ไก่ขันแจ้ว}.
ซัด [sat7]
        ก.  ขว้าง ปา ทิ้ง; ลิว ก็ใช้.

/-p/ แทนเสียง -ป
จำปิด [cam3pit3]
        น.  พืชตระกูลขนุนชนิดหนึ่ง กลิ่นหอมแรง; จำปา, จำดะ, จำปิด ก็ใช้.
ชับ [chap7]
        ว.  ๑. แข็งแรง ล่ำสัน สันทัด มั่นคง เช่น ทำให้ชับ=ทำให้แข็งแรง; ชับชึก,ชับชวน ก็ใช้.
            ๒. ถนัด คล่อง เช่น ชับซ้าย=ถนัดซ้าย.

/-?/ แทนเสียง -อ
เขลอะ [khl?:?2]
        ว.  ๑. เลอะ ยุ่ง ปนกันยุ่ง ทำยุ่งเหยิง.
            ๒. สัปดน.
ครอกแครก [khr?:?6khr?:?6]
        ก.  คลื่นไส้.

 การใช้สัทสัญลักษณ์ในการออกเสียงสระ  เพื่อแทนเสียงสระเดี่ยว และสระประสม คือ
สระเดี่ยว
/i/ แทนเสียง อิ
ขลิง [khli?1]
        น.  หวายชนิดหนึ่ง.

/i:/ แทนเสียง อี
ขี้พร้า [khi:2phra:7]
        น.  ๑. ฟักเขียว.
            ๒. หมูพันธุ์ตัวเล็กชนิดหนึ่ง.
ขี้ไฟ [khi:1khway5]
         น.  เตา.
ขี้มอด [khi:2m?:t6]
        น.  ขนมแห้งชนิดหนึ่ง มีมะพร้าว น้ำตาลทราย, ขนมทราย.
ขี้หนอน [khi:2n?:n1]
        น.  ๑. กินนร; กินนรี.
            ๒. ชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง.
            ๓. ผงคล้ายขี้เลื่อย ซึ่งออกมาจากรูที่หนอนกินต้นไม้.
            ๔. ของเค็มที่ขึ้นราหรือมีคราบของหนอน.

/e/ แทนเสียง เอะ
เกะ [ke:?4]
        น.  ๑. ลิ้นชัก.
            ๒. จิ๊มิ๊บมีลิ้นชักใช้เก็บเงินในร้านค้า.
        ว.  ไม่เป็นระเบียบ.
ก่อเอ็ว [k?:7?ew2][k?:7?ew3]
        น.  ขี้ผึ้งปิดแผลชนิดหนึ่งแบบจีน, กอเอี๊ยะ.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
เละ  [le?1]
        น.  หมวก.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
หู่เต็ว [hu:7tew3]
 น.  เบ็ดตกปลา.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/e:/ แทนเสียง เอ
เผ้ง [phe:?2]
 ว. ตรง, พอดี.
เล้ง [le:?2]
        น.  นม.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
เล้งถาว [le:?2tha:w6]
        น.  หัวนมยาง; เหล่งถาว ก็ใช้.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/?:/ แทนเสียง แอะ
แบะ [b?:?4]
 น. ข้าวโอ๊ตกระป๋อง.
 ก. ๑. แยกออกจากกัน ฉีก.
  ๒. บาน, แตกอ้า.
  ๓. แผ่ราบ.
 ลัก. ใช้กับพลูหนึ่งกำมีสี่แบะ.
เล็ดล่อ [l?t7 l ??6]
        น. มะม่วง หิมพานต์; กาหยี ก็ใช้.

/?:/ แทนเสียง แอ
แท่ง [th???6]
        ก.  กระทบ, ปะทะ; ทบ ก็ใช้.
แป้ว [p??w4]
 ว. แหว่ง, เว้า.
แผ้ง [ph??2]
 ก. ส่องไฟ ใช้กับไฟฉาย.
 ว.  จ้า, แรง, จัด.

/i/ แทนเสียง อึ
ตรึก [trik3]
        ว.  ๑. มาก เหลือล้น.
  ๒. ตรึกตรอง.
ทึก [thik7]
        ก.  กระชาก, ดึง, ทึ้ง; ทก ก็ใช้.
  ทึกดังปึด สำ. ขี้เหนียว.
 ว.  เสียงดังเช่นนั้น.

/i:/ แทนเสียง อื
ซื้ง [si: ?2]
        น.  น้ำแข็ง.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ซื้งปั่ว [si: ?1pu:a6][si:n2pu:a7]
        น.  ลูกคิด. (คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
/?/ แทนเสียง เออะ
เริน [r?n5]
        น.  บ้านเรือน; รน ก็ใช้.
  เรินงาน น. เรือนหอ.

/?:/ แทนเสียง เออ
เมล่อ [ml??6]
        ก.  ทะลึ่ง, ยุ่ง, ทะเล้น, ไม่ได้เรื่องได้ราว,ไม่เข้าท่า; เมร่อ ก็ใช้.
เมลิน [ml??n5]
        ก.  ลืมตา.

/a/ แทนเสียง อะ
ตำมรับ [tam3mrap7]
        น.  ตำรา เช่น อาภัพเท่าวันตาย ตำมรับทาย อย่าหมายคิด.{รามเกียรติ์}.
ตำมรา [tam3mra:5]
        น.  ตำรา เช่น ตำมราห้ามไว้ ดังที่กล่าวมา.{จันทโครบ}.

/a:/ แทนเสียง อา
ต้า [ta:4]
        ว.  ซิ เถอะ เช่น ไปต้า=ไปเถอะ, นอนต้า=นอนซิ.
ตาล่อ [ta:3l ??6]
        ก.  อยากได้, ละโมภ.
ต้าห่าน [ta:4ha:n7][ta:7ha:n7]*ถลาง.
        ก.  โบกให้รถหยุด.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/u/ แทนเสียง อุ
ดันพุง [dan3phu?5]
        ก.  ท้องขึ้น อืดท้อง.
ดับสุ้ย [dap3suy1]
           ก.  ตาย.

/u:/ แทนเสียง อู
ตัวปุ๋ย [tu:a3puy6]
        น.  คนลงพุง พุงพลุ้ย คนอ้วน.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
ตัวโพ้ [tu:a3pho:2]
        น.  ตลาดใหญ่.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).

/o:/ แทนเสียง โอ
โปะโนรา [po:?4no:5ra:5]
 น. ปลาโนรา.

/?/ แทนเสียง เอาะ
ชก [ch?k7]
        น.  ๑. ชอล์ค.
            ๒. ปาล์มชนิดหนึ่ง ใบคล้ายมะพร้าว ท้องใบขาว  ผลเท่าหมากย่อม ช่อผลคล้ายเต่าร้าง 
   ก้านช่อดอกสีดำน้ำตาล ขึ้นตามป่าเขาที่เป็นหินปูน ช่อดอกปาดให้น้ำตาลไหลออก
   ใช้เป็นน้ำตาล รกชกใช้ทำเสื้อฝนชาวเหมืองแร่และใช้ทำแปรงถูพื้น; เหนา ก็ใช้.
        ก.  ต่อยมวย, ชก.
ชง [ch??5]
        ก.  ๑. งง.
            ๒. ตกประหม่า.

/?:/ แทนเสียง ออ
เกาะ [k?:?4]
        น.  ๑. เกาะ.
            ๒. พุ่มไม้หรือเนินสูงในที่ราบ.
        ก.  ๑. ยึดเป็นตัวประกัน.
            ๒. จับ  กุม  ยึด  ถือ  เหนี่ยวรั้ง เช่น พญาธรรมไตรโลกให้เกาะเอาตัวตูข้า
   ลงไปไว้ ณ ปากพระ.{จดหมายเหตุเมืองถลาง}.
            ๓. การดูดหนองออกจากร่างกายหรือดูดนม ออกจากเต้านมโดยวิธีสุญญากาศ.
ฉอก [ch?:?2]
        ก.  ๑. ถอก.
            ๒. กระฉอก.
        ว.  เถิก เว้า เช่น หัวฉอก; ถอก ก็ใช้.
ฉอดแฉด [ch?:t2ch?:t2]
        ว.  ช่างพูด (มักใช้กับเด็ก).
ฉ่อ [ch?:7]
        น.  ๑. น้ำส้ม.(คำยืมจีนฮกเกี้ยน).
  ๒. เครื่องปรุงประเภทน้ำจิ้ม.
ฉ้อ [ch?:2]
        น.  หก(ลำดับที่, จำนวน

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
ตามมา ทำไม
โพสโดย : @ pk
กระทู้: 365
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 15 : Exp 47
3 ประกาศเมื่อ:13 พ.ย. 2009, 11:42 น.
ภาษา ?ปุนเต่?

  เสียงนกร้อง ?กระแต แต้แว่ด? ดังในยามเย็นจนถึงมืดค่ำ รู้สึกหนักท้อง ขยับตัวยากนึกในใจว่า ถ้าตั้งชื่อลูกว่า ?กระแต? น่าจะดี คุยกับญาติที่เขามาจากเพชรบูรณ์เขารีบขัดคอทันทีว่ากระแตในภาษาเหนือ แปลว่า อ้อร้อ ของคนใต้ พ่อกับแม่เลือกชื่อลูกไม่ได้จนกระทั่งคลอด ด้วยเจ็บท้องคลอดนานมาก ตั้งแต่ ๐๔.๐๐ นาฬิกา วันที่ ๑๑ สิงหาคม จน ๑๒.๐๐ นาฬิกา ๑๒ สิงหาคม ลูกถึงได้ยอมออกมาจากท้องแม่ ใครที่เคยคลอดคงรู้ว่า หลังคลอดแม่จะเพลียมาก เช้าวันที่ ๑๒ สิงหาคม พ่อยิ้มกริ่ม มาบอกข้างเตียงว่า ตั้งชื่อลูกได้แล้ว ให้ลูกสาวชื่อ ?ตุ้ย? เพราะเขา ?ตุ้มปะตุ้มตุ้ย? ดีแม่หัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง น้ำหูน้ำตาไหล พ่อทำหน้างงมาก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงหัวเราะกันใหญ่ กว่าจะตอบคำถามว่า คำว่า ตุ้ย หรือ ปุ้ย เป็นศัพท์แสลง เรียกอวัยวะของเพศหญิงของชาวภูเก็ต

 ลูกสาว พูดใต้ไม่เป็นแต่อยากพูด กำลังช่วยครูพับผ้าเช็ดหน้า ให้ขยุกขยิกตามประสาเด็กอนุบาล ครูตีมือเบา ๆ และบอกว่า ?การดี? ลูกใจดี มาเล่าให้พ่อฟัง พ่อยิ้มย่องผ่องใส เล่าให้แม่ฟังว่าครูชมลูก ?ขยันการงานดี? แม่ต้องอธิบายใหม่ว่า ?การดี? แปลว่า ยุ่งไม่เข้าเรื่อง

 

 บ้านพักในป่าดู๋ดี๋ เมิ่อ พ.ศ. ๒๕๑๖ ไกลผู้คน หาพี่เลี้ยงให้ลูกได้ยากเย็น แสนเข็ญ ได้มาแล้วอยู่ ๑ อาทิตย์ ก็ไป เปลี่ยนหน้าบ่อยราวกับนางเอกลิเก แม่เลยบ่นกับลูกด้วยรำคาญว่า ?เด็กสาว ๆ เดี๋ยวนี้ มันสั่นจริง ๆ เล้ย? พ่อถามด้วยความเกรงใจว่า ?มันเป็นโรคอะไรหรือ?? คงคิดว่าสั่น เพราะเป็นโรคพาร์กินสัน ละมัง อันที่จริง แปลว่าใจแตก หลงระเริง เพลิดเพลินกับผู้ชาย

 ลูกเรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ ๒ กลับมาบ้านแล้วร้องขายหนังสือพิมพ์ เลียนแบบแป๊ะกิ้ม ชายชราผู้เป็นตำนานนักขายของภูเก็ต ขาย น.ส.พ. ทุกฉบับ ช่วยงานสังคมจนรู้จักกันทั่วเกาะ ?ปักษ์ใต้เดลินิวส์ ไทยรัฐ? แล้ววนกลับ ?ไทยรัฐ เดลินิวส์ ปักษ์ใต้? เขาเพิ่งเฉลยให้ทราบตอนโตนี่เองว่าถ้าร้องขาย น.ส.พ. ทั้ง ๓ ฉบับนี้ได้ จะได้วรรณยุกต์ ทั้งหมดของภาษาภูเก็ต ใครที่อยากเริ่มต้นพูดภาษา ?ปุ่นเต่? เริ่มต้นได้ที่นี่

 ภาษา?ปุ่นเต่?เป็นภาษาภูเก็ตที่ปนกับภาษาต่างชาติอื่นหลายภาษา แต่ผสมกลมกลืนเป็นเนื้อเดียว หมดกลิ่นฝรั่ง แขก จีน ชนิดที่เจ้าของภาษาหาไม่เจอ แม้แต่พูดภาษาจีนฮกเกี้ยน ก็ผสม ?ทองแดง? จนเจ้าของภาษาตกใจ

 ?ลู่ กุ้ย เอ เกี้ย? ตั้งใจจะถามประโยคนี่เพื่อผูกมิตรกับเพื่อนชาวสิงคโปร์ หมายความว่า คุณมีลูกกี่คนคะ แต่ถามผิดกลายเป็น?ลู่ กุ้ยเกี้ย? แปลว่า ลูกคุณเป็นผี คนถูกถามสะดุ้งโหย้ง แต่ดูหน้าคนถามยิ้มแย้มมีไมตรี ก็เลยให้อภัย ภาษาฮกเกี้ยน ผสมผสานกันในภาษาภูเก็ตมากมายจนยกตัวอย่างได้ไม่ครบ เพื่อนมาเยี่ยมเจ้าของบ้านดีใจทำกับข้าว ?ปุ่นเต่? ต้อนรับเพื่อน ? วันนี้หวาทำน้ำชุบ หมูฮ่อง คั่วหมู่เคยเค็ม ทึ้งโกเหลฉ่ายหมู่ติ่ม ของหวานบีท่ายบาก? เพื่อนต่างถิ่นคงดีใจถ้าทราบว่า อาหารวันนี้ ฉันทำน้ำพริกกุ้งสด หมูพะโล้ ผัดหมูกับกุ้งเคยดอง แกงจืดกะหล่ำปลี ไข่ตุ๋นหมูสับ ของหวาน ลอดช่องสิงคโปร์

 ?พี่เป็กอยากตาย? ด.ญ. บุ๋ม จีบปากจีบคอฟ้องคุณป้าผู้เป็นชาวกรุงเทพฯ  โดยกำเนิด  คุณป้าตกใจ   นึกว่า  หลานสาวคิดสั้นปลอบโยนถามว่า  ทำไมละหลาน  ทำไมถึงพูดอย่างนั้น   ไม่เป็นมงคลเลยน่ะ  หลานจ๋า  เดี๋ยวเเม่ก็กลับบ้านแล้ว  คุณป้าพูดกับหลานสาวยืนยาว  เพราะนึกว่า  หลานอยากตายจริงๆ  อันที่จริง  หลานติดภาษาถิ่นภูเก็ต  ?อยากตาย?  แปลว่า ตะกละ หลานหมายถึง พี่-เป็ก  แย่งขนมน้องปุ๋มกิน ตะกละจริง ๆ เชียว

 ?ปราณี  เป็น  ผืย ? เพื่อนแก่ชาวกระบี่  เขาล้อเลียน  ด้วยเพื่อนชาวกระบี่  เขาไม่ทักทาย  ว่า
 ?เป็นผื่ย!? เขาจะพูดว่า  ?เป็นผรื่อ? ถ้าชาวระนองเขาออกเสียงว่า  เป็นพือรือ? แต่ทั้งหมดถามด้วยไมตรีว่าHow are you ?  ท่านสุขสบายดีไหม?

 ชาวภูเก็ต ?บายดี!?  ชาวสงขลา ?บายดี?  เสียง/?.ย/?..ในตำแหน่งท้ายคำ เป็นลักษณะเฉพาะของภาษาภูเก็ต วิถีชีวิตชาวเกาะ  และอยู่ไกลฝั่งยากต่อการติดต่อคมนาคมขนส่ง  ทำให้ภาษาภูเก็ต  มีลักษณะแปลก  จนบางคนถึงกับบอกว่า ภาษาภูเก็ตตลก  อันที่จริง  ภาษาภูเก็ต  เวลาออกเสียงหน่วยเสียงสระยาว ซึ่งเป็นชุดของหน่วยเสียงสระ คือ จะมีเสียงพยัญชนะบางเสียง โดยเฉพาะ พยัญชนะ กึ่งสระตาม เช่น

 หนังสือ  ออกเสียงว่า   หนังสืย
 ฝ่ามือ ออกเสียงว่า  ฝามืย
 สะดือ ออกเสียงว่า  รูวดีย

 ภาษาของมนุษย์   ที่พูดเพื่อสร้างสันติ  และความเข้าใจอันดีย่อมงดงาม  และน่าฟัง เพราะ ภาษาเลียนธารน้ำไหล ล้อเลียนคลื่นลมชวนฟังถ้าพูดมีจิตใจดี แต่ในทางตรงกันข้าม  ถ้าผู้พูดอารมณ์เสีย  กราดเกรี้ยวและก้าวร้าว  ภาษาที่เปล่งอออกมา  คงข่วนหู  ชวนเศร้าหมอง  ใครที่รู้ตัวว่า อารมณ์ไม่ดีให้ยึดถึงสุภาษิตหลวงพ่อคูณไว้ว่า  ?อมน้ำมนต์ไว้ลูก แล้วจะหายโกรธ?


ผศ. ปราณี  สกุลพิพัฒน์
สำนักศิลปวัฒนธรรม       
สถาบันราชภัฏภูเก็ต

 

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
โพสโดย : CygnuS
กระทู้: 162
ตำแหน่ง : Class 3 : แบกะดิน
Level 10 : Exp 28
4 ประกาศเมื่อ:08 ม.ค. 2010, 02:02 น.
เหนื่อย  :P
หงส์ไม่ได้เกิดมาคู่กับมังกร แต่หงส์เกิดมาเพื่อทำลายความทะเยอทะยานของมังกรต่างหาก

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
โพสโดย : กะทิสด
กระทู้: 474
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 17 : Exp 64
5 ประกาศเมื่อ:08 ม.ค. 2010, 08:36 น.
 >:( >:( >:( กว่ากรูจะอานจบ เวรกำ ยาวจริงๆ >:( >:( >:(
ความเข้าใจและความสม่ำเสมอ คือหัวใจสำคัญที่สุดในการคบหากัน ...

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
หลินนี่ .., So Good
โพสโดย : LiNs
กระทู้: 40
ตำแหน่ง : Class 1 : หัดโพส
Level 5 : Exp 12
6 ประกาศเมื่อ:08 ม.ค. 2010, 15:09 น.
 :P :P
@LiNs

★ Re: ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
โพสโดย : cryzer
กระทู้: 37
ตำแหน่ง : Class 1 : หัดโพส
Level 4 : Exp 93
7 ประกาศเมื่อ:19 ก.พ. 2010, 03:39 น.
ไม่ต้องพูดไรมาก " หรอยจิงเง๊ะ "  ;)

★ Re: ภาษาภูเก็ต คำจีนคำไทยภูเก็ต ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
โพสโดย : suttipon
กระทู้: 64
ตำแหน่ง : Class 2 : มือใหม่
Level 6 : Exp 45
8 ประกาศเมื่อ:20 มี.ค. 2010, 21:35 น.
เราเด็กภูเก็ต ยังรู้ เเค่บางคำเอง อะ :y10

★ Re: ภาษาภูเก็ต คำจีนคำไทยภูเก็ต ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
จะมีไค? สักกี่คนที่หา"รักแท้"เจอ ^^~
กระทู้: 319
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 14 : Exp 45
9 ประกาศเมื่อ:24 มี.ค. 2010, 00:36 น.
 :y16  เห็นแร๊วก้อขี้เกียจอ่านขึ้นมาเร๊ย
 
ย๊าว ยาว !!
คงต้องใช้เวลาเรียนรู้อีกนาน  :y7
เต็มไจ ? ยู่กะสิ่งที่มี ,,, และไม่เสียดายกะสิ่งที่หายไป!!*

★ Re: ภาษาภูเก็ต คำจีนคำไทยภูเก็ต ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

ออฟไลน์
โพสโดย : Masna
กระทู้: 319
ตำแหน่ง : Class 4 : แผงลอย
Level 14 : Exp 45
10 ประกาศเมื่อ:24 มี.ค. 2010, 21:36 น.
อ่านซะยาว มากกกกกกกกกกก
แต่แหลง เปน ไม่กี่คำ !

แง่ว ๆ  :y7
นังมัสนา หุหุ :'PpPp

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ : ภาษาภูเก็ต คำจีนคำไทยภูเก็ต ภาษาท้องถิ่นคนภูเก็ต

◄◄ กลับหน้าแรก || ไปต่อที่บอร์ด ►►